Zonder auto?! Dat kan toch helemaal niet?

Kijk, ik ben een control freak. Ik vind dat een hele vreemde eigenschap van mezelf. Want ik heb zelf vaak genoeg al meegemaakt dat dingen, vaak juist die dingen met een grote impact, gewoon gebeuren. Daar heb je geen enkele invloed op. Dus als het leven gewoon gebeurt, waarom wil ik dan zo graag controle hebben over feitelijk onnozelheden?

Om maar een simpel voorbeeld te geven: ’s ochtends kan ik ontzettend tegen mijn kinderen snauwen, als ik denk niet op tijd naar school te kunnen vertrekken omdat deze of gene aan het treuzelen is. Mijn hartslag schiet omhoog. Ik voel me onprettig. Ik had bedacht met de fiets naar school te zullen gaan, maar nog voordat we buiten staan, wordt er gevraagd: “mama, ah toe, mogen we met de auto? ” Eigenlijk vind je dat grote onzin, fietsen is gezond en het regent toch niet? Maar je was je toch al zo aan het haasten, dus prop je alsnog drie kinderen in de auto en vertrekt enigszins overstuur. Om altijd op tijd op school aan te komen. En ik ken de gedachte: so what, als je eens een keer te laat bent? Helemaal niet erg. Maar toch kan ik ondanks deze gedachte, die ik op zo een ochtend probeer in te prenten, dat stressgevoel niet goed loslaten. Blijkbaar vind ik het gewoon erg belangrijk om altijd op tijd te zijn. Mijn remedie ertegen is gewoon nog eerder proberen klaar te staan voor school. De stress voor te zijn, zeg maar.

Maar soms verbaas ik mijn controlfreakerige-ik ineens. Ik moest, omdat ik mijn baan beëindigde, mijn leaseauto inleveren. Onze enige auto. Mijn hemel, met drie kleine kinderen in een dorp (sommigen noemen het een stad) zonder auto, dat kan toch helemaal niet? Ik was al intensief op gaspedaal.nl allerlei occasions aan het bekijken. Maar ik merkte dat ik er eigenlijk geen zin in had om a. geld uit te geven aan een auto en b. te zoeken. Uiteindelijk besloot ik toen om maar eens een keer zonder auto te zitten, met als achterliggende gedachte dat mocht de nood hoog oplopen, ik alsnog een auto kon kopen. Ik vond dat ik de auto eerst maar eens moest missen. Best flexibel van mezelf, vond ik.

Nou wat er toen gebeurde? Echt helemaal niks negatiefs. Het kan gewoon! Je hoeft gewoon zelf geen auto te hebben. Echt niet. En dat zeg ik, terwijl ik echt enorm veel kilometers op de weg maakte. En wat me nog een meest meevalt: ik fiets nu elke dag naar school, en ik heb geen strijd meer met de kinderen over auto versus fiets. Dat bevalt heel goed. Terwijl ik dacht dat de auto me rust bracht als ik me ’s ochtends moest haasten, merk ik dat het altijd-op-de-fiets me veel meer ontspant.

Hierover moet ik wel zeggen, dat mijn twee jongste kinderen nog niet kunnen fietsen. Ik heb daarom wel geïnvesteerd in een elektrische bakfiets (een Urban Arrow, wat een aanrader!), omdat ik anders wel zeker wist dat ik de auto binnen no time ging missen.

Voorheen nam ik heel vaak de auto, gewoon vanwege het gemak. Heel lui, ook voor kleine afstandjes die ik gewoon op de fiets kon doen. Ik ging ook vaak naar de winkel, nu laat ik de weekboodschappen thuis bezorgen. Bijkomende meevaller: ik geef der aan mijn boodschappen uit, omdat ik zorgvuldig een boodschappenlijst maak. En wat blijkt nog meer? Zoveel plaatsen zijn uitstekend met de trein te bereiken. Ik woon vlakbij een station, maar met een auto voor de deur koos ik bijna nooit voor de trein. Wederom: nu heb ik geen keus, maar de trein nemen bevalt. En is het nodig, dan neem ik ook nog heel graag de OV-fiets om snel op plek van bestemming aan te komen.

En dan blijkt er ook weer zoiets te bestaan als Snappcar. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar inmiddels ben ik gebruiker van deze dienst. Waar dit eenvoudig op neerkomt, is dat je van je “buren” (Snappcar-community) hun (occasion) auto kunt lenen, tegen betaling van benzine/km-vergoeding en een huurbedrag/24 uur. Grote voordeel is, dat als je af en toe een auto nodig hebt, dit een stuk voordeliger is dan een eigen auto, en veel goedkoper dan huren via een autoverhuurbedrijf, maar dat je wel goed verzekerd op reis gaat.

Dus heb ik gemerkt, dat er voor alles een oplossing te vinden is. Inmiddels, na 3 maanden, staat er 800 km op mijn km-teller van mijn fiets. En dat in het najaar! Mooi niet met de auto gedaan! De kinderen staan elke ochtend voor school klaar om met de fiets mee te gaan. Zonder te zeuren. Wie had nou geweten dat je auto inleveren stress reduceert? Nou, ik in ieder geval niet! En misschien is mijn geest toch flexibeler dan ik had verwacht! En mocht de nood hoog zijn….