Lang leve de huisvrouw!

De huisvrouw wordt in onze samenleving niet gewaardeerd!

Ik dacht dat onze samenleving best modern was, maar ik heb gemerkt, dat niet-werken als bewuste keuze niet wordt geaccepteerd. Ik krijg regelmatig vragen, over wanneer ik weer ga werken. Wat ik ga doen. Of ik al aan het solliciteren ben. Waarom ik nog niet aan het solliciteren ben. Of ik het niet zonde van mijn talent vind om thuis te zitten. Zodra ik antwoord dat het thuiszitten mij bevalt, krijg ik antwoorden die grofweg in 2 categorieën zijn in te delen: het “heb-je-dan-geen ambities-antwoord” (verveel je je dan niet?) of het jaloerse antwoord (“niet iedereen kan deze keuze maken”). Geen opmerking in de trant van: wat leuk voor je, dat je thuis kan zitten. Of: hoe vind je dat, om thuis te zijn? Eerlijk gezegd zag ik mezelf een jaar geleden ook niet als huisvrouw. Maar nu kies ik er bewust voor. Het bevalt mij prima om thuis te zijn.

En verwar dit nu niet met niet-ambitieus zijn! Ik beschik over vele talenten, die ik ook nu continu inzet. Ik schrijf weer, omdat dit 1 van mijn grootste passies is. Ik onderhoud mijn sociale contacten, met meer tijd en aandacht dan ooit. Ik verdiep me meer dan ooit in mijn omgeving. Ik ben oprecht een betere moeder dan ik tot nu toe geweest ben. En ja, ik moet het nu doen met minder financiële middelen, maar waar een wil is, is een weg.

En mag ik me dan nu kritisch uiten over de “moderniteit” van onze samenleving? Hoezo modern? Overal werken mannen aan de top. Die dan weer andere mannen aannemen voor een topfunctie. Tsja, die parttime vrouwen die ze ook promotie hadden kunnen geven, worden gewoon over het hoofd gezien. Hoe kun je nou goed in je werk zijn als je parttime werkt? Als je je gezin zo belangrijk vindt? Dus ik wil een lans breken voor parttime werkende vrouwen: geef ze promotie als ze goed zijn!

Ook is gebleken, dat waar mannen aan de top een “stay-at-home” moeder hebben, succesvolle vrouwen een werkende man naast zich hebben. Dat lijkt mij voor vrouwen aan de top erg zwaar. Lees dit artikel maar eens. Dus zullen we het niet eens hebben over hoe we dat glazen plafond doorbreken, maar ons er gewoon bij neerleggen dat vrouwen, met in het bijzonder moeders, minder tijd aan hun werk kunnen besteden? En dat dat niks met ambitie of kwaliteit te maken heeft? Maar dat dit door onze cultuur is ingegeven? Beloon haar gewoon voor haar kwaliteiten, niet voor het aantal contracturen. Dat lijkt mij moderne vooruitgang! Een man aan de top is niet beter, hij heeft het gewoon makkelijker.

Misschien kan niemand multitasken. Zorg dragen enkel en alleen voor je gezin is al een enorme klus. Ik zeg niet dat werkende moeders dat niet ernaast kunnen doen. Ik beweer alleen dat het heel moeilijk is, zeker als je nog hele jonge kinderen hebt. Naar mijn mening zou onze samenleving hier veel meer oog voor moeten hebben, zodat bewust thuiszitten weer een geaccepteerde keus is. Zodat je daarna weer beter aan de slag kunt. Het is namelijk geen kwestie van ambitieloos zijn. Het is wel een kwestie van bewust durven te kiezen.

En ik mag toch hopen dat de samenleving mij steunt als ik op een gegeven moment weer besluit, dat ik mijn gezinswerk om wil zetten in een betaalde baan. Omdat ik voel dat het tijd word voor een andere keuze. Maar in hemelsnaam, begin dan niet over een cv-gap en zie me niet als een ambitieloze trut.

 

 

 

 

Kinderopvang kan beter!

Ik ben moeder en maak gebruik van kinderopvang.

Inmiddels een ervaringsdeskundige als het gaat over dit onderwerp en ik deel dan ook graag mijn mening.

Afgelopen zaterdag viel mijn oog op een artikel in NRC, waarin geclaimd wordt dat kinderopvang in Nederland beter geregeld kan worden, zodat dit bijdraagt aan welzijn van zowel moeder als kind en tevens aan de kwaliteit ervan (voor de geïnteresseerden: een vergelijking met Zweden wordt gemaakt).

Ik zelf ben het er helemaal mee eens dat kinderopvang in Nederland aan grote verandering toe is. Allereerst vind ik het volstrekt belachelijk, dat kinderopvangtoeslag gelinkt wordt aan inkomen. Met: hoe meer je verdient (en dus hoe harder je de kinderopvang nodig hebt) hoe minder toeslag je (relatief) krijgt. Wat is namelijk het effect hiervan? Zodra vrouwen “moeder” zijn geworden, gaan ze rekenen: als ik drie dagen ga werken, dan krijg ik zoveel toeslag, maar ga ik een dag meer werken, dan krijg ik zoveel minder toeslag, zodat het me maar xxxxx bedrag (een heel klein bedrag) oplevert voor die extra dag werken. Conclusie: dat ga ik dus niet doen. In mijn ogen moet de overheid moeders niet stimuleren minder te gaan werken (overigens zorgt dit systeem ook voor overmatige hoge kosten voor opvang, maar daar ga ik nu niet verder op in).

Verder was het voor mij bijna onmogelijk om mijn baby, toen drie maanden oud, aan de crèche “af te staan” (zeker omdat ik een fulltime baan had). Een baby van drie maanden ziet er absoluut nog niet uit, alsof hij het zonder jou gaat redden. En ik redde het de eerste weken ook nauwelijks op de werkvloer, zonder mijn baby, wat voor heel wat stress zorgde. Maar aangezien het normaal is in Nederland dat je verlof dan eindigt, hield ik me groot.

Een neveneffect van de huidige situatie is ook, dat het tussen de gezinnen onderling enorm varieert, hoeveel dagen er van de kinderopvang gebruik wordt gemaakt. (Eventuele grootouders die oppassen tel ik even niet mee). Dit levert een gevoel van onzekerheid op bij de kersverse moeder (ben ik een slechte ouder als ik meer/minder ga werken? Wat vinden de andere moeders van mij?). Dit bracht voor mij ook de nodige spanningen met zich mee.

En dan heb ik het nog niet over de kwaliteit van de kinderopvang gehad. Toen mijn zoontje drie was, vertelden de crècheleidsters me al dat hij zich begon te vervelen. Er was niet veel wat ze hem op de crèche konden aanbieden. Ikzelf heb dat als heel vervelend (voor zowel mijn zoontje als mezelf) ervaren. En dat was dus een jaar voordat hij naar school ging.

En toen hij naar school ging: de overgang van 1 leidster per zes kinderen naar 1 juf/meester per dertig kinderen vond ik ook absurd. Maar dat is een ander onderwerp :-).

Concluderend over kinderopvang: Ons huidige systeem van kinderopvang/kinderopvangtoeslag brengt heel veel stress met zich mee, zoals ook terecht in het artikel wordt geconcludeerd. Laten we Zweden inderdaad een klein stukje naar Nederland halen!

In mijn ogen zou de economische afweging die momenteel door heel veel ouders gemaakt wordt een minder grote rol moeten spelen. De juiste afweging in mijn ogen zou moeten zijn: Ben ik er al aan toe om weer te gaan werken? Hoeveel dagen wil ik werken nu ik moeder ben geworden? Wat maakt mij gelukkig?

Ik zelf ben ontzettend blij dat ik een werkende moeder ben (ik geloof erin dat het voor de meeste mensen bijdraagt aan geluk om te werken, werk levert voldoening op, onafhankelijkheid, mogelijkheden jezelf te ontplooien) en ben uiteraard ook dankbaar dat de overheid zich bemoeit met kinderopvang, om het voor moeders mogelijk te maken te werken.

Mijn voorstel is dan ook: maak kinderopvang betaalbaar, maar niet door het uitbetalen van toeslagen aan ouders. Maar dat kan bijvoorbeeld door te investeren in de opvang.